Mange av spelarane har kjent kvarandre sidan dei gjekk i første klasse. På sidelinja står trenarar som har følgt spelarane gjennom store delar av oppveksten, noko som skaper tryggleik både på og utanfor banen.
– Overgangen frå barnefotball til ungdomsfotball gjorde at fleire fall frå. Det å spela ellevarfotball stiller heilt andre fysiske krav; med mykje meir springing og så må ein skyta hardare. Då bør ein vera interessert i fotball for å klara å henga med, seier Ola Sørensen-Mjølhus, som er trenar for Hjelmeland sitt G16-lag saman med Torstein Pedersen.
To av spelarane som har kome tilbake etter pausar frå fotballen, er Jonas Helgøy og Emil Mjølhus. Begge trekk fram miljøet som ein viktig grunn til at dei starta igjen.
– Eg merka at eg trengde noko å gjera på fritida, og eg hugsa dei kjekke minna frå fotballen. Sidan dette er Hjelmeland IL sitt eldste gutelag, og det er kjekke folk på laget, så var det enkelt å velja å koma tilbake, seier Jonas Helgøy.
– Eg brakk armen rett før eg tok ein pause frå fotballen, men då armen blei god igjen, kjende eg at eg ikkje trengde å spela fotball. Men så begynte eg å sakna det, så eg begynte igjen, og nå er det kjekt å vera tilbake på laget, seier Emil Mjølhus.
Laget deira består nå av 16 tenåringsgutar frå årskulla 2009–2012, som framleis vel fotball som fritidsaktivitet, sjølv om dei har blitt ungdommar. Dei fleste har fortsett med fotball for å kunna trena saman med gode kameratar og ha noko fast å gå til på fritida.
– Eg er med fordi det er kjekt. Eg har alltid likt å driva med fotball, og det er godt samhald i laget, seier Gunnar Auestad Dalane.
– Me blir godt kjende med kvarandre, og me har det kjekt saman, seier Noah Jarwson Pedersen.
– Og så får me god trening av det, legg Thomas Helgøy til.
– Me har alltid hatt gode trenarar, og dei er mykje av grunnen til at laget har blitt så bra som det er, meiner Gunnar Auestad Dalane.
Utan frivillige foreldre som stiller opp på treningar, kampar, kjøring og organisering, ville mange lokale idrettslag ikkje hatt eit tilbod. Norges Idrettsforbund omtalar foreldretrenarane som ein heilt avgjerande ressurs for idrettslaga, og meiner at foreldretrenarar er ein sentral del av norsk barne- og ungdomsidrett.
På Hjelmeland G16 er Ola Sørensen-Mjølhus og Torstein Pedersen både fedrar og trenarar for laget. Dei følgjer ikkje berre opp sine eigne ungdommar, men jobbar for å utvikla heile laget. Ola meiner at mykje av styrken til laget ligg nettopp i miljøet rundt spelargruppa.
– Sjølvsagt har kvar spelar individuelle forskjellar, både i interesse og fysisk styrke. Nokon av dei er meir hekta enn andre, og trenar på fritida i tillegg til dei faste treningane, men dei er gode saman, seier Ola Sørensen-Mjølhus.
Spelarane meiner sjølv at det gode miljøet kjem av måten dei behandlar kvarandre på.
– Me er greie med kvarandre, meiner Henning Riskedal.
– Me merkar forskjell på miljøet i vårt lag og dei andre laga som me møter. Dei andre klagar på kvarandre heile tida, medan me er ganske snille med kvarandre, meiner Thomas Helgøy.
Haustsesongen 2025 blei tøff sportsleg. Då spelte laget som G15 i 3. divisjon, og vann berre to av ni kampar. Laget skåra 23 mål, men sleppte inn 44, og enda med seks poeng og ein åttande plass blant ti lag.
Sjølv om resultata ikkje alltid gjekk deira veg, gav ikkje laget opp, og etter 5–4-sigeren mot Finnøy i slutten september meinte Thomas Helgøy at laget endeleg hadde fått betalt for innsatsen.
– Me fortente å vinna. Dei siste tjue minutta var det veldig høgt press, men alt i alt var sigeren fortent, sa han til Mitt Hjelmeland etter kampen.
Henning Riskedal meinte òg at resultata ikkje alltid spegla innsatsen til laget.
– Me set ikkje sjansane våre, og me har hatt mykje uflaks denne sesongen. Men nå var det kjekt med ein siger, sa han.
For Henrik Ian Vega Faustino blei Finnøy-kampen ekstra spesiell.
– Eg er veldig fornøgd med å skåra det siste og avgjerande målet, slik at me fekk vår første siger denne sesongen. Eg har trent mykje på skot og plassering av ballen for å få dette til, sa han.
Alle poenga i haustsesongen kom på heimekampane, der Hjelmeland G15 vann 5–4 mot Finnøy og 3–0 mot MIL 3–0. Samtidig fekk dei det langt tøffare på bortebane, med 31 baklengsmål og fem tap.
Likevel skåra Hjelmeland totalt 23 mål i løpet av ni kampar, noko som viser at laget hadde både angrepskraft og spelarar som greidde å skapa sjansar.
– Me gjev ikkje opp, sjølv om me taper, men prøver heller å finna ut korleis me kan løysa dei problema me hadde i kampen, forklarte Henning Riskedal.
– Me er berre sure i fem minutt, og så går det over, seier Noah Jarwson Pedersen.
– Eller så kan me trøysta oss med å eta på McDonald’s, viss me har tapt ein bortekamp, legg Thomas Helgøy til.
I løpet av våren har fotballgutane vist kva som er mogleg når eit lag får tid til å utvikla seg saman. Nå spelar laget som G16 i 3. divisjon, og har lagt bak seg fem kampar utan tap. Fire sigrar og éin uavgjort har sendt Hjelmeland til tabelltoppen.
Trenar Ola Sørensen-Mjølhus meiner at spelargruppa har utvikla seg både fysisk og mentalt sidan i haust.
– Spelarane våre er ikkje spesielt store fysisk, i forhold til spelarane på andre lag som me treff. Men dei tar det igjen i fart; dei greier å springa like lenge, og gjerne meir, så dei blir seigare enn motspelarane, seier han.
Saman har G16-laget gått frå 23 mål og ein målforskjell på minus 21 i haustsesongen, til 26 mål og ein målforskjell på pluss 16 så langt i vårsesongen.
Framgangen handlar ikkje berre om prestasjonane til enkeltpersonar. Måla er fordelte på fleire av spelarane på laget, og målvakt Gaute Vårvik Sørestad har gjort det vanskelegare for motstandarane å setja ballen i nettet bak han.
Heimekampen mot Tjensvoll/Stavanger 2 i midten av mai enda med 9–0-siger, og blei dermed den mest målrike kampen til Hjelmeland så langt i vårsesongen. Laget skåra heile fem mål, før Reda Hosam Alsousi avslutta kampen med fire nye mål i løpet av dei siste ti minutta.
– Me var gode på å sentra til kvarandre, slik at me kom oss gjennom med ballen. Det var litt høge spelarar på motstandarlaget, men eg kom forbi dei med teknikk og dribling, seier Reda Hosam Alsousi.
Hesham Hosam Alsosi, Gunnar Auestad Dalane, Ignas Sukutis og Johannes Mjølhus bidrog òg med skåringar i storsigeren. Samtidig heldt målvakt Gaute Vårvik Sørestad nullen, noko som betyr at Hjelmeland både leverte sin mest målrike kamp offensivt og sin mest solide kamp defensivt så langt denne sesongen.
Gunnar Auestad Dalane har vore éin av dei mest målfarlege spelarane på laget gjennom både haust- og vårsesongen.
– Ja, når eg får ballen mellom beina, så er det berre å springa mot mål, seier han.
Ignas Sukutis har òg vore blant målskårarane i vår. To av måla sette han i kampen mot Tjensvoll/Stavanger 2.
– Eg har ingen spesielle triks. Eg pressar etter ballen, og så er det berre å skyta. Av og til må eg springa åleine mot keeper, og berre prikka ballen inn, men eg får òg mange fine pasningar frå dei andre, forklarer han.
– Det er ikkje så kjekt å berre prikka ballen inn, slik eg gjorde i denne kampen. Eit skikkeleg fint plassert solomål er veldig kjekt. Dei er sjeldne, men når ein først skårar, så er det veldig kjekt, fortel Ignas Sukutis.
Sjølv om laget nå vinn fleire kampar enn før, verkar ikkje spelarane mest opptekne av tabellen. Dei snakkar meir om treningane, miljøet og det å vera saman som gruppe. Spelarane meiner at laget har klart å finna ein god balanse mellom konkurranse og trivsel.
– Me vil ikkje at det skal bli for seriøst. Det skal vera ein mellomting, slik at folk òg har det kjekt og ikkje er redde for å gjera feil på banen. Me prøver heller å snakka kvarandre opp, seier Thomas Helgøy.
– Og så blir me ikkje sure på kvarandre viss det er noko me ikkje får til, seier Henning Riskedal.
– I alle fall ikkje veldig sure, legg Noah Jarwson Pedersen til, til latter frå lagkameratane.
